Αποκλειστικό-Απολαυστικό!

Πόσα ρουσφέτια μπορεί να δέχεται ένας απλός πολιτικός; Αμέτρητα... Και σχετικά με ό,τι μπορεί κανείς να φανταστεί. Ιδίως όταν μιλάμε για την Ελλάδα, που η έννοια της “αξιοκρατίας” μάλλον δεν είναι ιδιαίτερα “δημοφιλής” (αμφιβάλλουμε και αν θα γίνει ποτέ..), οι κάθε είδους αξιώσεις και επιθυμίες των απλών πολιτών που απευθύνονται στους πολιτευτές τους, για να επιλύσουν τα μικρά και μεγάλα τους προβλήματα είναι καθημερινότητα. Φυσικά η Άρτα δεν ξεφεύγει απ' τον κανόνα. Από το τηλέφωνο που πρέπει να αλλάξει τοποθεσία, μιας και βρίσκεται στον...στάβλο αντιφρονούντων (μιλάμε για μια εποχή, στα μισά της δεκαετίας του 1960, που τα τηλέφωνα ήταν δυσεύρετα και κάθε χωριό είχε μόνο ένα τηλέφωνο, που εξυπηρετούσε το σύνολο των κατοίκων) μέχρι το διορισμό κάποιου συγγενή με...πραγματική ανάγκη για εργασία. Και μην ξεχνάμε ότι βρισκόμαστε στην αλλαγή της πολιτικής κατάστασης, με την Ένωση Κέντρου να παίρνει την εξουσία για μικρό χρονικό διάστημα και να καταφεύγει και αυτή στην πολιτική του ρουσφετιού, όπως εξάλλου έκαναν και οι πολιτικοί της αντίπαλοι.

Στην ενότητα ΕΙΚΟΝΕΣ δείτε κάποια πολύ χαρακτηριστικά και απολαυστικά παραδείγματα ρουσφετιών. Χαρείτε τη γλαφυρότητα των σημειωμάτων αυτών και τον χαρακτηριστικό τρόπο επικοινωνίας, κάτι που σημάδεψε τη μεταπολεμική Ελλάδα, χωρίζοντας τα στρατόπεδα σε “ημέτερους ή μη” (γαλάζιους- πράσινους) και τις συνέπειες του οποίου πληρώνουμε μέχρι σήμερα.

Καλή ανάγνωση και καλή διασκέδαση!

Η πρώτη εικόνα μας μεταφέρει στο 1964. Ο Αλέξανδρος Λιαροκάπης (Μέγαρα Αττικής, 1928 - 5 Μαρτίου 2000) ήταν δικηγόρος, πολιτευτής της Ένωσης Κέντρου και εξελέγη βουλευτής Άρτας με το ΠΑΣΟΚ από το 1977 ως το 1981 και από το 1985 ως το 1989. Στο σημείωμά μας παρακαλεί τον Υφυπουργό Συγκοινωνιών να μεταφέρει το τηλέφωνο του χωριού (Κάψαλα Άρτας) από την κουζίνα και τον στάβλο του Γεωργίου Χλέτση (ο οποίος τυχαίνει να είναι και “ανεπιθύμητος”) στο κεντρικό καφενείο του Θωμά Χλέτση (πιο φιλικό μάλλον προς την Ένωση Κέντρου).

 

(Εικόνα 2) Ξανά σημείωμα του Αλέξανδρου Λιαροκάπη που ζητά μεταφορά του τηλεφώνου στο κεντρικό κατάστημα του Δημ. Κατόπη. Αναφέρει χαρακτηριστικά προς αποφυγήν παρεξηγήσεων... “Είναι όλοι φορείς της Δημοκρατίας”.

(Εικόνα 3) Άλλο σημείωμα- ρουσφέτι του Λιαροκάπη. “...και διατάξητε την Δ/σιν του ΟΤΕ Άρτης ίνα αμέσως τοποθετήση το τηλέφωνον....εις το καφενείον Γεωργίου Σκαμνιά....διότι εκεί που είναι σήμερον είναι άνδρον υπερκρατικών και παρακρατικών παραγόντων (!) εις μίαν οριενήν περιοχήν ...Τέξας, την οποίαν φιλοδοξούμεν να μετατρέψωμεν εις Δημοκρατικήν...”.

(Εικόνα 4) Σημείωμα του Νικόλαου Ευταξία, βουλευτή το 1961, 1963, 1964 με την Ένωση Κέντρου (Η Ένωσις Κέντρου -Ε.Κ.- ήταν το πολιτικό κόμμα με κεντρώο ιδεολογικό προσανατολισμό που ιδρύθηκε από τον Γεώργιο Παπανδρέου στις 19 Σεπτεμβρίου1961, κατόπιν συνασπισμού μικρών κομμάτων του κεντρώου χώρου, με τη συμμετοχή και του Σοφοκλή Βενιζέλου.Το κόμμα ήρθε στην κυβέρνηση το 1963) προς τον Στάθη Φίλο Δ/ντη του Πολιτικού Γραφείου του Υπουργού Δημοσίων Έργων. Σε αυτό ζητά με ιδιαίτερα εύγλωτο και απολαυστικό τελικά τρόπο τον διορισμό της ανιψιάς του, τον οποίο δεν έχει ακόμα καταφέρει και “έχει ξεπέσει στην υπόληψη των συγγενών του” “Κι εγώ αισθάνομαι ντροπιασμένος απέναντί του..”.

 

Κλείνει αναλογιζόμενος το ..τιτάνιο έργο του Δ/ντη και επικαλούμενος την ιδιαίτερη σχέση του με τον Υπουργό. “Σε ζάλισα με τα παράπονά μου. Ξέρω πόσο χρόνος σου είναι πολύτιμος, ξέρω όμως πόσο με αγαπά ο Υπουργός..”.