ΥΦΟΠΟΙΟΙ ΣΤΟ ΚΟΜΠΟΤΙ

Ο ΣΥΛΛΟΓΟΣ

Ο πολιτιστικός σύλλογος Κομποτίου Νικόλαος Σκουφάς είναι γνωστός στην ευρύτερη περιοχή για τις πολλές και ποικίλες δραστηριότητές του. Η προσφορά του είναι μεγάλη και οι διακρίσεις σημαντικές. Αυτό όμως που έκανε κατά τη γνώμη μου το σύλλογο να ξεχωρίζει, ήταν μια ιδιότυπη συνήθεια που καλλιεργούσαν τα παλιά μέλη στα καινούργια: Οργάνωναν ομαδικές παρακολουθήσεις των παραστάσεων που ανέβαζαν τα θεατρικά σχήματα της Άρτας.

Ήταν σίγουρο πως κάθε φορά που παίζαμε στην ΑΘΟΑ, θα μας έπαιρναν τηλέφωνο να κλείσουν θέσεις, θα έβγαζαν εισιτήρια και θα έρχονταν όλοι μαζί να μας δουν. Απ’ ό,τι αποδείχτηκε εκ των υστέρων λειτουργούσαν όλα αυτά τα χρόνια βάσει σχεδίου, δηλαδή συγκέντρωναν θεατρικές εμπειρίες, προετοιμάζοντας την δική του είσοδο στα θεατρικά δρώμενα, γιατί αποτελούσε μια βαθιά τους επιθυμία. Κι όταν ήρθε το πλήρωμα του χρόνου, τα όνειρα έγιναν πραγματικότητα. Κι εμείς με τη σειρά μας τους καλοδεχτήκαμε στο χώρο και τους ανταποδώσαμε το ίδιο ενδιαφέρον που μας είχαν δείξει.

VENUS

Το θεατρικό του συλλόγου είχε την τύχη να το αναλάβει η Αφροδίτη Κατσαούνου. Το αντιμετώπισε με σοβαρότητα, το οργάνωσε με προσοχή και λεπτομέρεια, ενώ η ίδια αναδείχτηκε ικανή εμψυχώτρια και σκηνοθέτις, αντάξια των θεατρικών σπουδών που στην συνέχεια αποφάσισε να ακολουθήσει.

Η Αφροδίτη δε βιάστηκε να ανεβάσει τα παιδιά στο σανίδι. Πρώτα καταπιάστηκε με την εκπαίδευσή τους. Στις συναντήσεις που είχαν τους έκανε ασκήσεις για να αποκτήσουν ευχέρεια στη κίνηση και στο λόγο, να ξεπεράσουν τις αναστολές τους, να αναπτύξουν τη φαντασία τους. Σ’ αυτή οφείλεται και η πρωτότυπη ονομασία της ομάδας «υφοποιοί». Ένα παιχνίδι μεταξύ των λέξεων ήθος και ύφος που ηχητικά ελάχιστα διαφέρουν. Γιατί η τέχνη πριν απ’ όλα πρέπει να έχει ύφος, όπως λέει σε ένα ποίημα ο Μπουκόφσκι.

ΧΩΡΙΣ ΓΑΝΤΙ

Και ύστερα ήρθε το έργο του Αλέκου Λιδωρίκη ΧΩΡΙΣ ΓΑΝΤΙ, ένα πρωτότυπο και συμπαθέστατο κείμενο, λίγο ξεχασμένο και παραγνωρισμένο. Ομολογουμένως ήταν πολύ εύστοχη επιλογή, ταιριαστή με τα πρόσωπα που διέθετε η ομάδα, που ήταν όλων των ηλικιών, αμφοτέρων των φύλων, και διαφορετικών χαρακτήρων. Η διανομή των ρόλων ήταν το πρώτο θετικό πρόσημο της παράστασης. Οι ερμηνείες κρατήθηκαν σε ικανοποιητικό επίπεδο και είχαν ύφος επιβεβαιώνοντας το όνομα της ομάδας. Στη μικρή σκηνή της αίθουσας του πρώην δημαρχείου, το πολυπρόσωπο έργο θα μπορούσε να δημιουργήσει συμφόρηση, αλλά ο Χρήστος Παππάς με το ευφυές και λειτουργικό σκηνικό του, βόηθησε να αναπτυχθεί άνετη κίνηση. Η διακριτική μουσική του Μιχάλη Ντέμσια υπογράμμιζε τη δράση ενώ οι κομμώσεις και το μακιγιάζ των γυναικών δια χειρός Πάνου Τσιώνου ήταν αξιοθαύμαστα. Τελικά η παράσταση είχε μεγάλη ανταπόκριση, χειροκροτήθηκε, συζητήθηκε και παρατάθηκε για κάμποσες μέρες, την είδαν οι ντόπιοι, την είδαν οι περίοικοι, έσπευσαν να την δουν πολλοί Αρτινοί.

 

LA NONNA

Αμέσως μετά η ομάδα τολμάει να καταπιαστεί με το δύσκολο έργο του Ρομπέρτο Κόσσα LA NONNA. Η παράσταση είναι καλοστημένη και καλοκουρδισμένη ιδιαίτερα στις εξόδους εισόδους και στα πήγαινε έλα των προσώπων. Η σκηνοθέτις απέσπασε από τους ηθοποιούς της ακρίβεια και πληθωρικές ερμηνείες ακόμα κι εκεί που δεν υπήρχαν λόγια. Οι άβγαλτοι ερασιτέχνες έπασχαν και τσαλακώνονταν σαν επαγγελματίες. Άλλη μια φορά που ήταν όλα προσεγμένα, τα κοστούμια, τα σκηνικά, τα αντικείμενα.

ΑΜΕΡΙΚΗ

Ακολούθησε το έργο της Χρύσας Σπηλιώτη ΠΟΙΟΣ ΑΝΑΚΑΛΥΨΕ ΤΗΝ ΑΜΕΡΙΚΗ. Εδώ η ομάδα καινοτόμησε και αντί να μοιράσει τους ρόλους σε δύο ηθοποιούς όπως υπαγορεύονταν από τη συγγραφέα, χρησιμοποίησε 6 πρόσωπα κι έτσι είδαμε μια βερσιόν διαφορετική από τις προηγούμενες εύληπτη και ξεκάθαρη. Ενδιαφέρον παρουσίαζαν το παιχνίδι με τα βλέμματα, οι σιωπές, οι υπαινιγμοί και τα υπονοούμενα. Όλα φανέρωναν μια δουλειά που έγινε με λεπτότητα και λεπτομέρεια έτσι ώστε από το πολυσήμαντο κείμενο να μη χαθεί τίποτα. Ιδιαίτερη εντύπωση έκανε το εικαστικό σκηνικό του Χρήστου Παππά με τα λειψά έπιπλα που χάνονταν στο φόντο. Οι μουσικές επιλογές του Γιώργου Σπύρου έδιναν σημασία στα σκοτάδια που συμβόλιζαν το πέρασμα σε άλλο χρόνο και τόπο.

ΕΠΙΤΥΧΙΕΣ ΚΑΙ ΑΠΩΛΕΙΕΣ

Η θεατρική ομάδα του Κομποτίου δεν έχει παρά τρία χρόνια ζωής. Στο μικρό αυτό χρονικό διάστημα γνώρισε επιτυχίες και δόξες. Επλήγη όμως και από δύο θλιβερά γεγονότα. Ο Ευστάθιος Μαλλιγιάνης αν και μας υποσχέθηκε πολλά με την ερμηνεία του στην πρώτη απόπειρα των υφοποιών, χάθηκε σε αυτοκινητικό ατύχημα τον Μάρτιο του 2016. Τον Αύγουστο της ίδιας χρονιάς η Αιμιλία Αρχιμανδρίτη αφού χαράχτηκε στη μνήμη μας ως εξαιρετική Νόννα στη δεύτερη παραγωγή της ομάδας, μας άφησε για πάντα.

 

Περνώντας στο τέταρτο χρόνο το θεατρικό του Κομποτίου συνεχίζει την αναζήτησή του με όμορφα έργα, με μέλη που επιμένουν για ποιότητα και με επικεφαλής πάντα την Αφροδίτη Κατσαούνου. Φέτος ετοιμάζουν το ΔΕΙΠΝΟ ΗΛΙΘΙΩΝ του Φρανσίς Βεμπέρ κι εμείς αναμένουμε να τους απολαύσουμε.