ΟΙ ΔΑΣΚΑΛΟΙ ΠΟΥ ΔΙΔΑΣΚΑΝ…..ΘΕΑΤΡΟ

Αρετή και τόλμη

Για πολλά χρόνια και για τα χωριά της πατρίδας μας, ο δάσκαλος ήταν σύμβολο και  αντιπρόσωπος της σοφίας και της διανόησης. Εκτός του ότι αντιμετώπιζε το επάγγελμά του σαν λειτούργημα, επιπροσθέτως επεξέτεινε τις ασχολίες  του  πέραν του σχολείου και του ωραρίου, σε τομείς που άπτονταν  του πολιτισμού και της τέχνης.  

Φαίνεται πως ο σύλλογος δασκάλων του νομού μας, θέλησε να κρατήσει αυτή την αντίληψη και να δραστηριοποιήσει τα μέλη του σε διάφορες εκδηλώσεις με αποκορύφωμα τις θεατρικές παραστάσεις. Έτσι θα ήταν παράλειψη, νομίζω, μετά τις θεατρικές ομάδες που είχαμε την ευκαιρία να παρουσιάσουμε σε προηγούμενα φύλλα, να μην αφιερώσουμε ένα ακόμη σημείωμα για το θεατρικό των δασκάλων και νηπιαγωγών.

Οι δάσκαλοι ξεκίνησαν το θεατρικό τους το 1996, χωρίς καμία βοήθεια από ειδικούς. Ακόμα κι αυτοί οι ίδιοι που ασχολήθηκαν για πρώτη φορά, δεν είχαν ιδιαίτερες γνώσεις επί του θέματος. Τους διέκρινε η τόλμη που διαθέτουν συνήθως τα άτομα, όταν αγνοούν τις δυσκολίες του εγχειρήματος και τις συνέπειες της έκθεσης.  Τους χαρακτήριζε όμως κι ένας εγωισμός που επιβάλλει να τα κάνουμε όλα μόνοι μας, έτσι ώστε να ξέρουμε ότι ευθυνόμαστε οι ίδιοι για την  επιτυχία, ή την αποτυχία.

Γιορτή και πανηγύρι

Από τον πρώτο καιρό φάνηκε ότι οι πόθοι τους ήταν ευσεβείς και  η μεταξύ τους συνεργασία ιδανική. Αφού δεν είχαν κάποιον να τους βοηθήσει, έπρεπε να βοηθάει ο ένας τον άλλον. Έψαχναν σε βιβλία, δοκίμαζαν στην πράξη,  συζητούσαν όλοι μαζί και κατέληγαν σε κοινές  αποφάσεις. Η δουλειά ήταν συλλογική σε όλους τους τομείς κι ό,τι παραπάνω ήξερε ο ένας, το κατέθετε στην κρίση των άλλων.

Πρέπει να ομολογήσουμε ότι η ομάδα αυτή, εκτός από την συλλογικότητα, είχε κι άλλα στοιχεία που την έκαναν να ξεχωρίζει από τις άλλες ομάδες. Τα έργα που ανέβαζε ήταν όλα εύθυμα, φωτεινά και δροσερά.  Παίζονταν όλα στο θέατρο του κάστρου κάθε χρόνο στα μέσα Ιουνίου για δύο παραστάσεις. Η είσοδος ήταν ελεύθερη, το θέαμα κατάλληλο για όλη την οικογένεια. Πάντα κατάφερναν να μαζεύουν πολύ κόσμο, που δεν τους παρακολουθούσε απλώς, αλλά τους αγκάλιαζε και τους εξύψωνε.

Οι παραστάσεις αυτές από ένα σημείο κι έπειτα έγιναν έθιμο κι οι θεατές τις αντιμετώπιζαν σαν γιορτή, σαν πανηγύρι, αποκομίζοντας εκτός από τα μηνύματα του εκάστοτε έργου και συναισθήματα ευεξίας από το ίδιο το γεγονός, που σηματοδοτούσε τη λήξη  του σχολικού έτους.  

Είναι χαρακτηριστικό ότι μετά το τέλος του έργου και τον καθιερωμένο χαιρετισμό με χειροκροτήματα εκ μέρους του κοινού και υποκλίσεις εκ μέρους των συντελεστών, κανείς από τους τελευταίους δεν αποχωρούσε από την σκηνή, γιατί ο κόσμος επιζητούσε να τους συγχαρεί δια χειραψίας. Στεκόταν λοιπόν ο πολυμελής θίασος, για να περάσει το πολυπληθές κοινό από μπροστά του με ό,τι αυτό συνεπάγονταν σε χρόνο και κόπο. 

 

Έργα και πρόσωπα 

Οι δάσκαλοι  καταπιάνονται με κωμωδίες σαλονιού. Δε διστάζουν να επαναλάβουν έργα που άλλες ομάδες παρουσίασαν ακόμα και στο πρόσφατο παρελθόν. Η δική τους ματιά είναι απλή, ανεπιτήδευτη, χωρίς σκηνοθετισμούς και εκσυγχρονισμούς. Η υποκριτική τους έχει αμεσότητα, παίζουν όπως μιλάνε και όπως διδάσκουν. Η μέθοδος που εν αγνοία τους εφαρμόζουν,  βρίσκει ανταπόκριση, είναι κατανοητή και αρεστή.  Στις επιλογές τους την τιμητική τους έχουν Έλληνες συγγραφείς της παλιάς φρουράς όπως ο Ξενόπουλος, ο Μπόγρης, μάστοροι της κωμωδίας όπως ο Ψαθάς, ο Σακελάριος,ο Γιαλαμάς, ο Πρετεντέρης  και μεταγενέστεροι όπως ο Κορρές. Μερικές φορές κάνουν την υπέρβαση και ανεβάζουν ξένους όπως ο Φεϊντώ  αλλά και άγνωστους όπως ο Φάγιαντ.    

Η ομάδα είναι ανοικτή. Όποιος  θέλει μπορεί να γίνει συνεργάτης. Τον βασικό πυρήνα αποτελούν η Μαρία Μπάρκα και η Στέλλα Μηλονοπούλου. Αυτές ξεκινάνε τις διαδικασίες, ξεσηκώνουν τους υπόλοιπους και μένουν ως μαγιά για τη ζύμωση του επόμενου έργου. Μέχρι που κάποια εποχή τραβηχτήκαν στην άκρη για να ξεκουραστούν και να επιστρέψουν δριμύτερες, αλλά και  να δώσουν την ευκαιρία σε άλλους να δουλέψουν ανάλογα. Σημαντική ήταν η συμβολή του Μιχάλη Σπέντζα που αρκετές φορές επιμελήθηκε τη σκηνοθεσία. Σε πρωταγωνιστικούς ρόλους είδαμε το Χρήστο Παππά, τον Ηλία Μαλαμή τον Βαγγέλη Σιαφάκα.  Ξεχωριστή ήταν η παρουσία της Φωτεινής Τασούλα σε χαρακτηριστικούς ρόλους άλλοτε μεγάλους κι άλλοτε μικρούς.  Δάφνες έδρεψαν η Φωτεινή Λισγάρα  και ο Σπύρος Λυμούρης. Στους πρωτεργάτες συγκαταλέγεται  ο Σπύρος Γιάννος.  Σε μικρότερες αλλά  σημαντικές συμμετοχές αναφέρουμε τον Γιάννη Χήρα και τον Παντελή Τσόγκα.

Στην επιτυχία των παραστάσεων συμβάλλουν  τα πολύ ωραία και λειτουργικά σκηνικά που κατασκευάζει πάντα ο Σωτήρης Γούσιας. Ανυπέρβλητος τεχνίτης ο Σωτήρης, με τα χρόνια αναδεικνύεται εξαιρετικός καλλιτέχνης. Είναι αυτός που δίνει λύσεις πολλές φορές  στις εισόδους, εξόδους και στην κίνηση των ηθοποιών. Σ’ αυτόν επίσης οφείλονται τα παντός είδους τρικ  και ευρήματα που μας έχουν εντυπωσιάσει. 

Μόνιμος εξωτερικός συνεργάτης ήταν ο Σωτήρης Μαστρογιάννης στον ήχο και στους φωτισμούς. Ο επαγγελματίας που δέθηκε με τους ερασιτέχνες, που σεβάστηκε τις ιδιορρυθμίες τους,  που έπαιξε με ακρίβεια το φως, το σκοτάδι και την ηχογραφημένη μουσική της κάθε παράστασης.    

Αργότερα η ομάδα δέχτηκε και συνεργάτες που δεν ανήκαν στο σύλλογο όπως τον Άκη Τσάγκα, ενώ για τα δύο τελευταία της έργα κάλεσε την Μελίνα Κατίου να αναλάβει τη σκηνοθεσία. Η τελειομανής σκηνοθέτις βρήκε ένα έμπειρο ανθρώπινο υλικό για να  χαρίσει στο κοινό δύο καλλιτεχνικά άρτιες παραστάσεις, επισφράγισμα της δεκαεξάχρονης  πορείας της ομάδας.