ΝΟΘΕΥΟΝΤΑΣ ΤΟ ΘΕΑΤΡΟ



Η αρχή είναι το ήμισυ του παντός

Όποιος είναι μικρός στην ηλικία έχει και μικρό βιογραφικό. Το διάβασα κάποτε στη Μαφάλντα του Quino και το θυμήθηκα τώρα που προσπαθώ να κάνω μια αναδρομή στην ιστορία της ΝΟΘΑ, της τέταρτης θεατρικής ομάδας που δραστηριοποιείται στην πόλη.  Ήταν το 2010 όταν μια παρέα νέων με επικεφαλής τον Δημήτρη Παπαρούνη, αισθάνθηκαν την ανάγκη να δημιουργήσουν μια ακόμα θεατρική κίνηση για να εκφράσουν τις δικές τους ανησυχίες. Φωτογράφος στο επάγγελμα ο Δημήτρης, ξεκίνησε από μικρός να ασχολείται με το  θέατρο και έφτασε να γίνει σκηνοθέτης του θεατρικού του Μακρυγιάννη.  Στην  πρώτη του σκηνοθετική δουλειά με τη ΝΟΘΑ, εμφανίστηκε περισσότερο ώριμος και απελευθερωμένος.  Άλλωστε ανεβάζοντας το έργο του Κεχαίδη  Η ΒΕΡΑ   

 

εκπλήρωνε ένα παλιό του όνειρο, έδωσε λοιπόν τον καλύτερό του εαυτό και τον ακολούθησαν πιστά και οι τρεις ηθοποιοί που είχε επιλέξει.  Οι άστεγοι εκείνο τον καιρό καλλιτέχνες έστησαν  την  παράσταση, που άρεσε και συζητήθηκε, στο παλιό νεοκλασικό σπίτι,  που νοίκιαζε το ωδείο. Η μικρή σε χωρητικότητα αίθουσα που παίχτηκε το έργο ήταν ιδανική για να επιτευχθεί η μέθεξη και η επικοινωνία με τους θεατές, που λόγω της συναισθηματικής φόρτισης των ηρώων και  των εντάσεων, έφευγαν συγκλονισμένοι. Μπορούσαν να κρατήσουν σαν ενθύμιο ένα κουτάκι σαν αυτό που οι κοσμηματοπώλες βάζουν τις βέρες,  που εδώ περιείχε το πρόγραμμα. 

 

 

 

Για μικρούς και μεγάλους

 

Μετά το ανδροκρατούμενο αυτό σχήμα, η ομάδα πέρασε στον αντίποδα,  με το έργο  του Νελ Νταν  ΧΑΜΑΜ ΓΥΝΑΙΚΩΝ για έξι γυναίκες. Αυτή η παράσταση φιλοξενήθηκε στο  θερινό κινηματογράφο «Ορφέα»,  όπου στήθηκε ένα μεγαλεπήβολο και καλαίσθητο σκηνικό με πισίνα, ντουζιέρες, ανάκλιντρα.  Η ζωντανή μουσική  υπογράμμιζε τις αισθησιακές σκηνές και τις βαθιά ανθρώπινες καταστάσεις.

 

Σε πολύ λίγο χρόνο η ΝΟΘΑ γίνεται γνωστή και συγκεντρώνει  κόσμο στους κόλπους της, κυρίως νέους με όρεξη και έμπνευση. Έτσι την επόμενη φορά  η όμορφη αυτή συντροφιά των θεατρίνων,  χαρίζει στους μικρούς φίλους του θεάτρου, αλλά και σε κάθε παλιμπαιδίζοντα ενήλικα,  μια αισθητική πανδαισία  με το έργο του Ευγένιου Τριβιζά  ΦΡΟΥΤΟΠΙΑ.  Ο χώρος που επιλέγουν είναι η «Διώνη» και διακοσμούν την είσοδο με φρούτα σε καφάσια και χαρτοσακούλες.       

 

Ακολουθεί ένα μονόπρακτο του Κώστα Μουρσελά από το ΕΚΕΙΝΟΣ ΚΙ ΕΚΕΙΝΟΣ. Έργο για τρία πρόσωπα και προβληματισμό, παράσταση που είχε την τύχη να παιχτεί και στην Αθήνα, ανοίγοντας στην ομάδα το δρόμο για την πρωτεύουσα. 

 

 

 

Ρεμπέτικο   Ζεμπέκικο

 

Αναμφισβήτητα η υπερπαραγωγή της ΝΟΘΑ ήταν ΤΑ ΡΕΜΠΕΤΙΚΑ μια παράσταση που βασίστηκε στη κινηματογραφική επιτυχία του Κώστα Φέρρη. Με ζωντανή μουσική, με τριπλό  σκηνικό, που κάλυπτε το μεγαλύτερο μέρος του «Ορφέα»  και με πλήθος ηθοποιών και μουσικών. Η παράσταση απέπνεε πνεύμα συνεργασίας και  έδειχνε ότι κάτι σημαντικό συντελείται και στα παρασκήνια. Χάρισε όμορφες καλοκαιρινές βραδιές στους  θεατρόφιλους της πόλης. Στα ίδια βήματα 9/8 ΒΗΜΑΤΑ ΨΥΧΩΝ πάτησαν και το επόμενο καλοκαίρι, μια συρραφή σκηνών από ελληνικές ταινίες, διανθισμένες  με χορό και τραγούδι. Σημαντική η συμβολή του μουσικού Βασίλη Τσούτσουρα και στα δύο αυτά έργα.

 

Εν τω μεταξύ η ομάδα βρίσκει μια μικρή αίθουσα για  πρόβες και για σεμινάρια που οργανώνει. Τα παιδιά της ΝΟΘΑ ενδιαφέρονται να εκπαιδευτούν και να εκπαιδεύσουν την επόμενη γενιά ανθρώπων που θα στελεχώσουν τους θιάσους της πόλης. Προσφέρουν μαθήματα ακόμα και σε μικρές ηλικίες. Στο τομέα αυτό δουλεύουν εντατικά πολλοί εθελοντές με προεξάρχουσα την Ελένη Καλοκαίρη. Ακόμα έρχεται από την Αθήνα ο Αρτινός ηθοποιός και σκηνοθέτης  Χρήστος Γαλάνης. Ο επαγγελματίας αυτός θα δέσει με τους ερασιτέχνες και θα αναλάβει τη σκηνοθεσία του επόμενου έργου. 

 

        

 

Πρωτοπορία

 

Το  INVERTED  (ΑΝΤΕΣΤΡΑΜΜΕΝΟΣ) ήταν το τελευταίο έργο που είδαμε από τη ΝΟΘΑ και το έγραψε ο Γιάννης  Ευαγγέλου. Ο νεαρός συμπατριώτης μας και πρωτοεμφανιζόμενος συγγραφέας πρόσφερε μόνο τους διαλόγους και χώρισε το έργο του σε σκηνές. Ο σκηνοθέτης Χρήστος  Γαλάνης πρόσθεσε κίνηση και  έδωσε άποψη. Και οι δύο χάρισαν  την ελευθερία στους θεατές να το προσεγγίσουν ο καθένας με τον τρόπο του.

 

 Οι δύο έγκλειστοι  φορούν κοινό παλτό, περπατούν ομοιόμορφα,  παίζουν σκάκι με τεράστια πιόνια, πετάνε ο ένας στον άλλο ένα μπαλάκι με δεξιοτεχνία. Ο δεύτερος  τακτοποιεί  τα πράγματα, τα ρούχα και τα άρβυλα, πιθανόν των άλλων φυλακισμένων που εκτελέστηκαν πιο πριν,  διαγράφει τα ζωγραφισμένα ανθρωπάκια στον τοίχο που αντιστοιχούν στις ζωές που  χάθηκαν.  Ένα μάτι στο κέντρο της σκηνής τους παρακολουθεί συνεχώς. Οι δύο ηθοποιοί (Αποστόλης Παπαδημητρίου και Βασίλης Ζαφείρης) εκφράζονται με τις ανάσες τους, με τις εκφράσεις τους, με το κορμί τους. Πολύ καλή φαίνεται η δουλειά που έχει  γίνει  με τους ήχους και τους φωτισμούς. Μία λάμπα επί σκηνής, ένα κανονάκι κι ένας προβολέας πίσω από το σκηνικό, δημιουργούν  όμορφες εικόνες.  Η ΝΟΘΑ είναι πρωτοπόρος. Κάνει θέατρο που απευθύνεται συγχρόνως στο μυαλό και στο συναίσθημα. Η παράσταση από τη Διώνη μεταφέρεται στην πιο αντισυμβατική αίθουσα των Αθηνών, στο θέατρο Θησείο.  Ωστόσο η ομάδα ψάχνει να βρει ένα δικό της χώρο στην Άρτα. Είναι νέοι, είναι πολλοί, έχουν δύναμη και θέλουν  να συνεχίσουν.